De Grot van Licht

​

Mensen zaten gevangen in een grot,
hun hele leven starend naar schaduwen op een muur.

Ze noemden het werkelijkheid.

Eén van hen draaide zich om.
Het licht deed pijn.

Alles wat zeker leek, viel uiteen.

Buiten zag hij geen schaduwen,
maar oorsprong.

Geen projectie,
maar waarheid.

​

Hij keerde terug om het te delen.
Maar ze lachten.

Niet omdat hij ongelijk had —
maar omdat zijn licht
hun wereld klein deed voelen.

En toch…

​

Soms voelt iemand in de grot
een vreemd verlangen naar “meer.”

Dat is geen twijfel.

Dat is herinnering —
aan het licht waarvan ze nooit werkelijk
gescheiden waren.