Een Verenis visitekaartje-verspreider is geen afzender
en geen boodschapper.
Je deelt geen uitleg
en geen overtuiging.
Je laat iets achter
dat gevonden mag worden.
De kaartjes dragen geen opdracht.
Zij openen ruimte.
Waar iemand er één ontvangt,
kan iets resoneren —
of niet.
Beide zijn juist.
Verspreiden gebeurt niet uit plicht,
maar uit herkenning.
Je geeft door
wat niet van jou is
en toch door jou beweegt.
Wie dit doet,
verandert niets actief.
Maar merkt soms
dat samenhang terugkeert
op onverwachte plaatsen.
Niet als beloning.
Als echo.